Neushaarperikelen

“Je krijgt van mij een neushaartrimmer voor je verjaardag”. Het klinkt niet geheel zo fijn als, bijvoorbeeld, “je krijgt de complete werken van Monty Python voor Sinterklaas”. Maar het hoort bij het ouder worden, kennelijk. Eerst ga je de tekenen nog tegen door die verdraaide haren er met de duim en wijsvinger uit te trekken. De tranen schieten je in de ogen, maar wie mooi moet zijn wil pijn leiden. Ofzo. Dan geef je het op en word je lui. Die haren, die hoeven er niet persé uit. Je kan ze ook tegen het opgedroogde snot aan de binnenkant van je neus plakken. Geen hond die het in de gaten heeft. Maar er is niet altijd genoeg snot. Niet het hele jaar door. Je zucht, en denkt, “dit jaar een neushaartrimmer, volgend jaar een rollator?”.

Migraine

Gisteren was het weer eens tijd voor een migraine aanval. Eens in de zoveel maanden is er gewoon geen ontkomen aan. Het begint altijd met een verschrikkelijk vermoeid gevoel dat een aantal uren duurt. Ik zal even denken dat ik niet genoeg heb geslapen, of dat ik meer koffie had moeten drinken, maar al snel is het overduidelijk dat vechten geen zin heeft. Ik moet naar huis, en snel een beetje.

In bed is het ook altijd hetzelfde verhaal. Ik lig trillend onder de dekens, mezelf vervloekend omdat ik nog steeds geen gordijnen heb opgehangen. Dikke kans ook dat er gekotst wordt, dus aan het ladeknopje van mijn nachtkastje hangt een plastic zak. Eerst draai ik me elke minuut om, proberend vast te stellen in welke positie ik het minst pijn heb. De misselijkheid neemt toe, en om er vanaf te zijn steek ik een vinger in mijn keel. Zak vol. Tenminste, dat zou de zak zijn als er geen gat in zat. Het is meer een kwestie van zak half vol, en de rest van mijn maaginhoud ligt op de grond.

Hoewel, de rest? Nu ik eenmaal de poorten naar mijn maag heb geopend lijkt het alsof de hoeveelheid troep die ik eruit moet gooien oneindig is. Ik hoef zelfs niet meer mijn vinger in mijn keel te duwen. Door mijn lichaam in bepaalde bochten te wringen kan ik het inmiddels ook opwekken. Veel is het niet meer, alleen wat gal, maar tijdens die geweldadige momenten lijkt het alsof de migraine zelf weg is. Zodra ik weer ga liggen weet ik dat dat niet het geval is, maar het is de tijdelijke opluchting waard.

Dan val ik in slaap.

Als ik weer wakker word weet ik dat ik het ergste heb gehad.

Vlooien, leugens en afspraken

De bedoeling was om vanochtend naar een uitzendbureau te gaan om een vacature door te nemen, maar toen ik gisteren de bevestigingsmail opende om te zien waar ik heen moest las ik voor de volledigheid de mail ook maar. De zin om te gaan verdween als sneeuw voor de zon. Ik werd verwacht in een net pak, en zou een rollenspel moeten doen. Daar had ik dus echt even geen trek in, en besloot, omdat ik de ochtend toch al vrij had gevraagd, lekker thuis te blijven.

Ik had toch wel betere dingen te doen. Het is nu al maanden wachten op ons nieuwe keukenblad, dus ik belde Ikea maar weer eens. “De verwachte leverdatum is 26 augustus”, vertelt de dame van de klantenservice me. Ik wilde haar vertellen dat ik sinds april al elke twee weken een nieuwe verwachte leverdatum hoor, maar besef dat dat totaal geen zin heeft, dus ik bedank haar en zet wat nieuwe liedjes op mijn iPod. Om tien uur zal ik de deur uit gaan. Naar de dierenwinkel.

Het zit namelijk zo. Billy, de door knuffels en konijnen geobsedeerde kater, heeft vlooien. Niet één, maar een vacht vol. Frontlinetime, dus. En in het weekend de bank, het bed en de deurmat ontsmetten. Het is niet zo’n ramp, en allen waren eigenlijk toch toe aan verschoning.

Een paar jaar geleden hadden we Moppie. Op een goede ochtend stond ik aan de Oude Gracht in Utrecht, en zag het beestje lopen. Ik stapte op hem af om hem te aaien, ging De Slegte in, en toen ik achter me keek zag ik dat ik werd achtervolgd. Moppie ging mee naar huis, en hoorde vanaf dat moment bij ons gezinnetje.

Enkele maanden later. Ik kom terug van vakantie in Corsica en stap het huisje aan de Bosdrift binnen. Moppie was thuisgebleven en verzorgd door de buurvrouw. Ik open de deur en stap het halletje in. Nog dezelfde seconde zat mijn been onder de vlooien, en enkele minuten later was ik op enkele tientallen plekken gebeten. Uiteindelijk heb ik met zwaar chemische middelen al dat ongedierte vernietigd. Ik zou anthrax hebben gebruikt als ik het had.

Zo’n vaart zal het nu niet lopen gelukkig. We hebben geen vloerbedekking.

Weer tijd gehad voor twee Hitchcock films. De eerste was de Engelse versie van The Man Who Knew Too Much op dinsdag. Erg leuk was de scene in de kerk. Toen die op het punt te gebeuren stond vroeg ik me af hoe het kwam dat ik de volledige dialoog van het eerste stuk kon anticiperen totdat ik me herinnerde dat ik die ooit volledig heb geplunderd voor mijn liedje “Cherry Pants”. Gisteren was het de beurt aan Stage Fright met onder andere Marlene Dietrich. Een aardige film, maar het enige dat echt opmerkelijk eraan is dat hij werd becritiseerd voor het gebruik van precies dezelfde gimmick als waar The Usual Suspects een halve eeuw later voor werd geprezen. De wereld was nog niet klaar voor de gelogen flashback.

“Is not fire, is only bell!”

Een klein uurtje geleden is iedereen in het gebouw een email gestuurd dat er binnen een half uur een brandoefening zou zijn. We zouden allemaal onze spullen moeten pakken, of juist niet, dat ben ik vergeten, en naar buiten moeten rennen. Of mocht rennen ook niet? Misschien moet ik mijn geheugen laten testen. Maar goed, naar buiten. Aanwijzingen konden we verwachten van mensen in groene, gele en oranje hesjes. Voor de duidelijkheid zijn de woorden groen, geel en oranje in de daaraan gerelateerde kleuren geschreven om verwarring te voorkomen indien er toevallig iemand met een rood hesje in het gebouw aanwezig is; het zou iemand van HP kunnen zijn die ons moedwillig de dood in jaagt.

Vijf etages lopen we naar beneden, en dat gaat niet snel. Op het parkeerterrein bij de Burger King verzamelen we een kleine vijf minuten, en daarna kan de massa weer naar binnen. Kort, efficient en zakelijk. Een tikje saai ook.

Toen ik nog bij Pixmania werkte hadden we ook soms dit soort oefeningen. Ook die werden aangekondigd, met als gevolg dat vrijwel niemand echt haast maakte om het niet in lichterlaaie staande gebouw uit te vluchten. Eerst even koffie pakken. En naar het toilet. Telefoon vergeten? Even snel terug om die te halen. Je zag de gezichten van degenen die de oefening in goede banen moesten leiden langzaam gevuld worden met onmacht en wanhoop.

Eenmaal op de Avenue de la Grande Armée aangekomen snelde menig medewerker naar de verschillende terrassen om een bakje koffie, of als de oefening rond lunchtijd was een pizza of broodje kafta bij de Libanees, te bestellen. Er werd gekletst, er werd gelachen en er werd gekeken naar die paar trieste gevallen die het gebouw weer in gingen om snel aan de slag te kunnen. Niet voordat er een uur was verstreken zouden de woorden misschien, moeten, we en teruggaan vallen. En dan duurde die wandeling van hoogstens honderd meter ook nog een kwartier.

Bij Shell in Den Haag ging het weer anders. Ik kan me geen hesjes herinneren, maar iedereen ging na het klinken van het alarm netjes en rustig naar buiten. Weer of geen weer. Wat er gebeurde bij geen weer staat me nog goed bij. Het regende, en ook de onweer was niet erg ver weg. “Een goede mogelijkheid om van het overtollig personeel af te komen”, zullen ze hebben gedacht, want we werden naar een open veld met enkele hoge bomen gelootst. Na een mueslireep in ontvangst te hebben genomen besloot ik maar ergens in een bushokje te gaan zitten om nog een hoofdstuk van Love in the Time of Cholera te lezen en te hopen dat het bij het volgende alarm geen oefening zou zijn. Sommige dingen zijn overal en altijd hetzelfde.

19, 16, 21, 24

Soms had ik graag in de negentiende eeuw geleefd. Natuurlijk, ik zou mijn hersenspinsels met pen op papier moeten zetten, en het papier zou vol met doorkraste zinnen en halve zinnen staan. Ik ben niet erg zorgvuldig in mijn denken, en verander dikwijls midden in een zin van gedachten. Maar goed, daar ging het nu niet over. De negentiende eeuw. Ik zou mijn iPod moeten missen, en ook de muziek van Blur zou ik niet hebben gekend. Maar er is iets met dat tijdperk.

Het begon gisterenavond. Om bij Alfred Hitchcock te blijven in de week van zijn verjaardag besloot ik Jamaica Inn te kijken. Onder filmkenners staat het bekend als één van Alfred’s slechtste films, maar zoals wel vaker lullen de kenners maar wat. Het is een uiterst vermakelijk verhaal over een jong Iers meisje dat te maken krijgt met een dievenbende waarvan de leider aangetrouwde familie van haar is. Als ik goed opgelet en gerekend heb speelt het zich af in 1818, een mooi jaar voor de betere steekpartij en ophanging. Althans, die indruk krijg je terwijl je de film kijkt. Een liquidatie zoals die er op maandag in Amsterdam was valt er qua romantiek toch bij in het niet.

Dan is er The End of Mr. Y. Het verhaal speelt zich af in de moderne tijd, maar in het verhaal wordt een rond 1890 gepubliceerd (en vervolgens verloren gewaand) boek voor. Normaal gesproken ben ik moeilijk warm te krijgen voor verhalen binnen verhalen, maar de atmosfeer hier is zo beklemmend dat het teruggaan van het verleden naar het nu soms hetzelfde gevoel oplevert als het wakker worden tijdens een buitengewoon mooie droom. Een mooie droom met hallucinatie opwekkende drugs, circussen en levensechte wassen beelden van Jack the Ripper slachtoffers.

Eén ding weet ik zeker. Als ik in de negentiende eeuw leefde zou ik mijn dagen doorbrengen met zaniken over hoeveel charmanter de zestiende eeuw, met haar inquisitie, ontdekkingsreizen en Shakespeare, was. Hoe zullen mensen over driehonderd jaar kijken naar het onze dan lang vergane Verenigde Staten van Amerika, Mars expedities en Harry Potter? Ik wou dat ik stiekum alvast een kijkje in de toekomst kon nemen.

De poes verhaart als de typhus trouwens. Maar dat terzijde.

The Trouble with Jimmy, Leo & Harry

De konijnen beginnen opmerkelijk gedrag te tonen. Ze ontmoetten elkaar een dikke maand geleden bij de stichting Knabbel & Babbel waar Nijn, het vrouwtje dat we in December vorig jaar in huis namen, twee weken verbleef terwijl wij op Madeira zaten. Jimmy, toen nog Lingo geheten, besprong haar onmiddelijk. Nijn liet er weinig twijfel over bestaan dat ze een dame is, en rende hard weg. Maar Jimmy had onze harten gestolen, en een week later, na te zijn gecastreerd om Nijn’s leven te kunnen garanderen, trok hij bij ons in.

Het was liefde op het tweede gezicht, en het extra hok dat we hadden gekocht bleek niet nodig en zal binnenkort op Marktplaats te koop zijn. Ze wilden niets liever dan tegen elkaar aan liggen en samen spelen. Nijn liet ook al snel zien dat ze een echt huisvrouwtje is, en nam de lichamelijke verzorging van haar nieuwe beau op zich. Er is weinig in deze wereld dat er schattiger uitziet dan een konijn dat een soortgenoot likt.

Nu is het begrijpelijk dat er na enige tijd een zekere sleur in een langlopende relatie komt, en om dat te doorbreken kunnen experimenten nuttig zijn. Maar Nijn, als je Jimmy wilt onderplassen hebben we liever dat je dat doet als wij niet in de woonkamer aanwezig zijn.

Ter voorbereiding van mijn bijna beginnende studie zijn we gisteren de stad in gegaan om bij de V&D mijn eerste agenda in tien jaar te kopen. Het was wat onwennig om tussen de scholieren te lopen, en aangezien er een geur hing die suggereerde dat er ook wezens die pas over een paar jaar mogen beginnen aan de kleuterschool aanwezig waren was het bezoek van korte duur, maar het belangrijkste was toen al aangeschaft.

Zonder bezoek aan Waterstone’s is geen wandeling over de Kalverstraat compleet, dus ik ben daar nog even naar binnen gegaan. Met twee nieuwe boeken, te weten The End of Mr. Y van Scarlett Thomas en The Steep Approach to Garbadale van Iain Banks, kon ik tevreden naar huis. Het laatstgenoemde werkje heb ik aangeschaft omdat ik de schrijver geweldig vind. Van de andere had ik nog nooit gehoord, maar de vormgeving stond me wel aan, vooral de zwarte randen van de pagina’s.

Het is niet zo dat ik niets meer te lezen heb thuis. Zaterdagavond pakte ik in mijn nimmer afwezige optimisme War and Peace van Tolstoy uit mijn goed gevulde boekenrek om het tien minuten later weer om te wisselen voor Joseph Conrad’s aanzienlijk kortere The Secret Agent. Na het eerste hoofdstuk gelezen te hebben verdween dat boek, de basis voor Hitchcock’s film Sabotage, op de speciale stapel boeken waarvan ik hoop dat ik ze op mijn oude dag misschien nog eens uit krijg. De stapel die inmiddels wellicht vanaf de maan gezien kan worden. De stapel die overigens niet zal worden uitgebreid met The End of Mr. Y, waarvan de eerste zestig pagina’s zeer veelbelovend zijn.

Je zult je afvragen waar ik de tijd vandaan haal, maar naast het lezen, winkelen en schoonmaken van konijnen was er ook nog eens genoeg tijd voor twee Alfred Hitchcock films, te weten The 39 Steps en The Trouble with Harry, een heerlijke warm verhaal waarin verschillende inwoners van een afgelegen dorpje denken dat ze de Harry uit de titel hebben vermoord. Echt het soort film waarvan een mens gelukkig wordt, en bewijs dat Hitchcock, die overmorgen overigens 109 jaar oud geworden zou zijn, ook wel raad wist met comedies.

Als ik eenmaal over Hitchcock begin te praten of schrijven is er vaak geen houden aan. Dat is nu gelukkig wel anders.

Wandelen door Westpoort

Soms vallen elementen die op zichzelf vrij banaal zijn op zo’n manier samen dat het allerdaagse magische vormen aanneemt. Vijf ochtenden per week loop ik station Amsterdam Sloterdijk uit om via het tussen het Hatopad en het spoor gelegen voetpad naar werk te lopen. Normaal gesproken een sombere affaire.

De zon scheen tussen de grijze wolken door naar beneden, en omdat het pad nat was zette ik mijn zonnebril op mijn neus. Het begon ineens te regenen, wat ik in eerste instantie vervloekte omdat het lastig sigaretjes rollen is in de regen, maar al snel raakte ik betoverd door de regendruppels op mijn zonnebril. De zon lichtte ze op, en het leek net alsof er voor mijn ogen pareltjes aan het dansen waren. Al deze pracht werd vijf minuten lang ondersteund door “El Mañana”, samen met het briljante “Hong Kong” het melancholische hoogtepunt in het oeuvre van Gorillaz. Alleen de konijntjes ontbraken nog.

De ironie wil dat juist toen ik aan de goede kant van de A10 kwam ik weer met de werkelijkheid werd geconfronteerd. Bedrijventerreinen zijn sowieso niet weinig deprimerend, en lopende tussen de onstellend lelijke gebouwen rond de Kabelweg, waaronder het Coengebouw, realiseer ik me dat het weer een lange dag gaat worden.

Ongeveer een half uur na aanvang van de arbeid begin ik hoofdpijn te krijgen, en nog een half uur later komen de moordneigingen.

En eentje zag ze vliegen

Nietsvermoedend vertel ik mijn verantwoordelijke dat ik me nog niet bezig heb gehouden met de opdracht die ze me heeft gegeven. “Er kwamen steeds klanten tussendoor fietsen, en na een paar pogingen had ik geen zin meer”. Het bloed verdwijnt uit haar lelijke kop en de afdeling wordt koud en donker, een beetje alsof er een Dementor naar binnen is komen zweven. Alle laatste beetjes geluk die er nog over zijn na tig telefoontjes van idiote Belgen worden opgezogen. “Ik hoop maar dat dat een geintje was, want dit kan ik niet permiteren”, zegt ze terwijl mijn theekopje barst van de onmenselijk hoge frequentie van haar stemgeluid. Ik leg haar uit dat ik, zoals altijd, volledig serieus ben en krijg te horen dat mijn werk mijn prioriteit is. Ze gebruikt een ander woord dan “prioriteit”, maar ik word misselijk bij de gedachte aan de werkelijk gebruikte term. Daarnaast blijkt maar weer hoe dom ze is. Ik ben mijn prioriteit.

Ik kon gisterenavond maar moeilijk in slaap komen. Behalve de gebruikelijke luidruchtige polderyuppies (te herkennen aan hun roze poloshirts, schoenen zonder sokken, strak naar achter staande haar, en een diep gewortelde infantiliteit) in mijn straat kreeg ik de gedachte aan het feit dat ik naast mijn studie toch echt een deeltijdbaan moet hebben niet uit mijn hoofd. Banen die normaal gesproken niet uit de lucht komen vallen. Er zal dus gezocht moeten worden. En wanneer kan je beter zoeken dan terwijl je op je werk zit?

Poes, ook wel Poeski genoemd, begint steeds stoerder te worden. Waar ze vroeger met de sneltijd van een poema van me weg sprintte zodra ik één stap haar richting in zette heb ik haar de afgelopen dagen al meerdere keren kunnen verrassen en oppakken. Daarnaast mocht Billy de kat haar eergisteren likken, en ze leek het prettig te vinden. Voorheen mocht hij niet in de buurt van haar komen of ze zou gaan blazen en grommen. We dachten eerst dat ze defect was, maar het waren kennelijk toch enkel opstartproblemen. Straks gaat ze nog vogeltjes en muizen om mee naar huis te nemen proberen te vangen.

Waanzin

Vijf maanden werken aan de Transformatorweg heeft nu zijn tol geëist. Ik hallucineer en hoor stemmen in mijn hoofd. “Welkom bij Dell, u spreekt met de receptie”, zeg ik zojuist. Maar er was helemaal niemand aan de telefoon. En dan bedoel ik niet dat er een zwijger was, of dat iemand snel heeft opgehangen omdat het verkeerde nummer was gedraaid, maar de telefoon is nooit overgegaan. Halverwege mijn openingszin herken ik waar ik mee bezig ben, maar maak deze toch maar af om mijn collega’s niet achterdochtig te maken. Niemand, met uitzondering van de voetballers van AZ misschien, wil met een paranoïde gek samenwerken. “Ik verbind u even door met de klantenservice”, zeg ik alvorens wat toetsen in te drukken, opgelucht dat niemand iets in de gaten heeft gehad.

Het is te hopen dat ik niet voor de aanvang van mijn studie het verstand nog verder verlies. Dat zou niet best uitkomen, helemaal nu ik eindelijk echt ingeschreven ben en betaald heb. Op 26 augustus zal de introductiedag zijn en ik kan niet anders zeggen dan dat ik er zin in heb! Voor die tijd nog eventjes langs de tandarts om een verwijzing naar de orthodontist te krijgen. Nu ik toch bezig ben dingen te doen waartegen ik me een dik decennium lang heb verzet kan een beugel er ook nog wel bij.

Vanochtend stond ik op het punt naar de dokter te gaan vanwege mijn opgezwollen ooglid. Ik kon alleen niet uit bed komen, en omdat ik ook nog eens het gevoel had dat de zwelling minder ernstig en pijnlijk was geworden ben ik maar gewoon naar werk gegaan. Het lijkt er dan ook op dat het probleem zichzelf aan het oplossen is; de puist is zichzelf langzaam aan het vernietigen. De pus die ik af en toe in mijn oog krijg neem ik dan ook voor lief.

Film en andere tijden

Nog niet zo lang geleden was het de vraag hoeveel films ik die avond weer zou gaan kijken. Elke week werden er nieuwe DVD’s gekocht, en daarnaast hield ik de programmering van menig zender nauwlettend in de gaten. Ik zou geen film die me interesseerde missen.

De afgelopen weken waren de eerste woorden na het ontbijt hetzelfde: “ik wil later wel nog even een filmpje kijken, hoor”. Mijn collectie, met uitzondering van de Bondfilms en de bijna complete werken van Alfred Hitchcock (ik mis The Pleasure Garden en The Mountain Eagle nog), heeft flink wat stof vergaard inmiddels. Iedere keer weer waren er belangrijker zaken die roet in het eten gooiden. Ik kan me ook nog een tijd herinneren dat er zeer weinig belangrijker was dan films kijken.

Maar gisteren was het eindelijk zo ver. Met een kop koffie en boterham met komkommersalade (in plaats van een glas vodka en pinda’s of popcorn) ter ondersteuning begon ik aan The Third Man, één van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Ook de tiende keer stelde deze film uit 1949 met Alida Valli en de geweldige Joseph Cotten, de favoriete acteur van Maarten ‘t Hart, me niet teleur. Behalve een film is het een poëtische impressie van een nat en gebroken Wenen, en voor menigeen een introductie tot de citermuziek, al kan ik me ook wel weer enigszins voorstellen dat men het bij de introductie laat. Als het instrument een geur was zouden omstanders de neus dichtknijpen.

Ik zou er misschien weer een gewoonte van moeten maken. Twee uur lang leven in een andere wereld, één met elegante gebouwen, intrigerende en kleurrijke mensen, en idiote situaties. Vanavond maar weer, er ligt nog zoveel dat gezien wil worden. Tenzij ik dringende zaken te doen heb natuurlijk.